“Made in Europe” sürecindeki güncel gelişmelere odaklanan ilk değerlendirme notumda belirttiğim gibi, kimin “Avrupalı” sayılacağı sorusu aynı kalsa da cevabı artık sektöre göre değişiyor (Arslanhan, 2026). “Kurallar sektör sektör ve teknoloji bileşeni düzeyinde yazılırken Türkiye’nin yanıtı da sektöre ve teknolojiye özgü olmak zorunda” demiştim ve bu notta bu yaklaşımı otomotiv üzerinden somutlaştırmaya çalışacağım. Burada öncelikle, “AB, otomotiv ürünlerini ve girdilerini hangi ülkelerden alıyor ve Türkiye bu tabloda nerede duruyor?” sorularına odaklanacağım.
Otomotiv sektörü, hem ürün ve bileşen düzeyindeki kuralların en ayrıntılı biçimde düzenlendiği alanlardan biri olması hem de Türkiye’nin AB’ye imalat sanayi ihracatında en büyük payı taşıması nedeniyle sektörel tartışma için anlamlı bir başlangıç noktası. 2025’te Türkiye’nin AB’ye imalat sanayi ihracatının yüzde 28’i kara taşıtları ve taşıt aksam-parçalarından oluşuyor. Diğer yandan Türkiye’nin 2025’teki motorlu kara taşıtı ve aksam-parça ihracatının yüzde 72’si AB’ye yapıldı (TÜİK, 2026). Bu sektörde Türkiye, AB’nin AB dışından ithalatında Çin’in ardından ikinci tedarikçi, AB’nin bu alandaki ihracatında ise Birleşik Krallık ve ABD’nin ardından üçüncü büyük pazar olarak konumlanıyor. Yani otomotivde kimin Avrupalı sayılacağı, kurallar bugün ağırlıklı olarak elektrikli araçlar üzerinde yoğunlaşsa da, Türkiye’nin AB ile kurduğu sanayi ilişkisinin büyük bir bölümünün geleceğini ilgilendiriyor.
Değerlendirme notuna buradan ulaşabilirsiniz.
